reisverhaal australie Jose en Bertram

Sydney 8 juni

2004-06-08T10:06:00.000-07:00

Gisteren ben ik met een Engelse gast uit het hostel naar het Sydney Aquarium geweest. Erg leuke gesprekken gehad over verschillen tussen Engelsen en Australiers en verschillen tussen mannen en vrouwen. Het gebruikelijke mannenpraatje dus. In het hostel kwamen we een Amerikaan tegen die ons vertelde over zijn ervaringen met vrouwen hier in Australie. Hij was de vorige avond benaderd door een vrouw die wel erg snel contact zocht naar zijn mening en dus wel een prostituee moest zijn. Dus Mike (de engelse gast) en ik antwoordden: nee, dat doen Australische vrouwen nou eenmaal. Maar ze zag er ook sletterig uit vond hij. En wij weer: ja, zo zijn Australische vrouwen nou eenmaal! Een gemiste kans voor onze Amerikaanse vriend dus.Na al die stoere mannenpraat was er vandaag ook nog plaats voor wat afscheid nemen. Helaas ook van Jennifer. Gelukkig hebben we de weinige dagen die we samen hadden zoveel mogelijk samen doorgebracht, wat het leed toch enigszins verzacht. Het had zo leuk kunnen zijn, maar als je reist moet je soms afscheid nemen.

Zie www.bertramwelink.nl voor meer informatie over backpacken in Australie

Sydney 7 juni

2004-06-07T10:10:00.000-07:00

Had vanavond een date met mijn Canadese vriendinnetje Jennifer. Gezellig naar de bios geweest waar we Troy hebben gezien. Erg leuke avond gehad.De laatste paar dagen hebben wederom in het teken van stappen gestaan. Mijn gezondheid gaat er op achteruit, maar alles is te vermakelijk om over te slaan. Enkele appels en bananen helpen me over het algemeen er wel weer bovenop.De stapavond met Oli was ook weer ouderwets gezellig. Het is bijzonder hoe vertrouwd je je soms bij mensen kunt voelen hoewel je ze lange tijd niet meer gezien hebt en ze eigenlijk helemaal nog niet zo lang kent. Zo zie je maar weer dat de kern van alle mensen hetzelfde is. Of je nu uit Nederland, Duitsland, Canada of Afrika komt. Het gaat moeilijk worden om dit land te verlaten, maar ik kijk er met een goed gevoel op terug.

Sydney 5 juni

2004-06-05T10:14:00.000-07:00

Na twee stapavonden moet ik vanavond weer aan de slag. Ik zit nu bij Duitse vriend Ollie, die mij vanavond de stad gaat laten zien. Hij woont echt in een ontzettend mooi studentenhuis (balkon, grote tuin, drie badkamers) met 5 Aziatische dames en heeft een schoonmaakster die enkele dagen per week langskomt. Niet echt een studentenhuis dat je in Groningen zult aantreffen. Vanmiddag krijg ik de kans om de universiteit te bekijken, wat weer een heimelijk gevoel geeft. Was ik ooit ook geen student? Hier studeren is helaas voor mij geen optie, gewoonweg te duur. Maar het is leuk om weer even door studenten omringd te zijn.

Sydney 4 juni

2004-06-04T10:18:00.000-07:00

Vanavond was de stapavond met Jennifer (Canada) en Michelle (Nieuw-Zeeland). Ik kan niet anders zeggen dat ik me onwijs vermaakt heb. Na een paar biertjes kwamen de sterke verhalen op gang en vooral de praatgrage Jennifer was erg grappig om naar te luisteren. Jennifer is journaliste in Sydney en heeft na haar working holiday visum een sponsor weten te vinden. Dat betekent dat het bedrijf haar graag wilde houden en zij nu nog een extra jaar in Sydney kan blijven. Iets wat ik ook nog steeds overweeg, hoewel ik dus eerst een sponsor moet zien te vinden. Heb in ieder geval een ontzettend leuke avond gehad en het is jammer dat ik deze dame niet beter kan leren kennen. 9 Juni is namelijk nog steeds de datum van mijn vertrek.

Sydney 1 t/m 3 juni

2004-06-03T10:20:00.000-07:00

We zijn nu dus weer terug in Sydney, de stad die ik de vorige keer zo haatte. Nu ik terug ben, herzie ik mijn mening. Het is toch een leuke stad en het hostel waar we verblijven is minstens zo leuk. Erg sociale mensen, altijd in voor een praatje en het hostel is een goede uitgangspositie om de stad te verkennen. Enige nadeel, het is in Kings Cross het Sodom en Gamorra van Australie. De hoeren en junks lopen gewoon over straat, maar je hebt er gelukkig weinig last van.Gisteren hebben we de blue mountains verkend, een tour waar maarliefst drie andere Nederlanders opzaten. Erg grappig om weer een beetje bij te praten over Nederland, vooral omdat deze mensen hier pas waren aangekomen. Helaas viel de tour zelf een beetje tegen. De Blue Mountains waren geweldig, maar de tour was meer een rondrit dan een tour. Maar ach, we mogen niet klagen. We vermaken ons goed en we gaan vanavond, morgen en overmorgen stappen. Vanavond met een oude bekende Matt (Engeland), morgen met twee dames (Nieuw-Zeeland en Canada) die we in Newcastle ontmoet hebben en overmorgen met oude bekende Ollie (Duitsland). Wat is het leven toch afschuwelijk.

Newcastle 27 t/m 31 mei

2004-05-31T10:21:00.000-07:00

Newcastle was ondanks dat het zo'n kleine plaats was toch erg leuk. Vrijdags zijn we even gaan stappen en ontmoetten een Duiters en een Zwitsers meisje met - hoe kan het ook anders - een moeder uit Raalte. Erg leuke avond gehad en de volgende dag hadden we erg veel moeite om de wijntour goed te doorstaan. Deze tour was ook zeker de moeite waard en een leuk cadeau voor de jarige Henk-Jan. Tijdens deze tour ontmoetten we een Amerikaans meisje waar we 's avonds mee op stap zijn geweest en zo werd Newcastle op een leuke manier afgesloten.

Nimbin 26 mei

2004-05-26T10:24:00.000-07:00

Nimbin is een plaatsje naast Byron Bay waar de echte die-hard hippies zitten. Deze plaats is bekend geworden om zijn legale drugsgebruik. Tijdens een muziekfestival in Nimbin in de jaren zeventig kwam een grote stroom hippies om niet alleen naar muziek te luisteren, maar ook om joints te roken. Omdat de massa te groot was om te arresteren, besloot de politie om niets te doen. Een domme beslissing, want het blijkt namelijk dat men daarom in Nimbin niemand mag oppakken voor het gebruik van drugs. Oftewel, omdat het een keer toegelaten is mag het niet meer verboden worden. Nu trekken duizenden toeristen jaarlijks naar dit plaatsje.Nimbin bestaat eigenlijk maar uit twee straten met cafes en een museum. Dit museum heeft uiteraard drugs door de jaren heen als onderwerp. Op straat wordt je gelijk aangesproken: Would you like any weed my friend? Waarop je - als je weigert - als antwoord krijgt: not a problem. Have a nice day! Iedereen is ontzettend vriendelijk (bijna beangstigend vriendelijk) en je ziet niemand met een zuur gezicht.Omdat ik niet van plan was om zoals veel anderen mezelf helemaal stoned te krijgen, leek het me verstandig om de alternatieve tour te boeken. Deze tour neemt je mee naar een waterval en naar een hippie die de meest excentrieke ideeen over tijd heeft. Erg grappige man. Zo zie je dus toch dit grappige dorpje, maar zie je ook nog iets van de omgeving. Leuke mensen, goed georganiseerde tour en een goede ervaring!

Byron Bay 21 t/m 25 mei

2004-05-25T10:28:00.000-07:00

Byron Bay is geweldig. Het is een stadje waar in het verleden de hippies gestrand zijn, vervolgens de surfers en nu de alternatieve backpackers hun ding doen. We zijn hier tot nu toe nog elke avond wezen stappen en vermaken ons prima. Henk-Jan is wat ziek, dus hij kon niet mee, maar ik heb me uitstekend vermaakt met alle andere mensen hier. Morgen ga ik het hippiedorpje Nimbin bezoeken en hoop dat dat een goede ervaring wordt.Na al dat goede nieuws is er ook nog een beetje slecht nieuws. De levensstijl van de laatste dagen heeft blijkbaar mijn tanden aangetast en nu moet ik waarschijnlijk een tandarts bezoeken. Dat is in Byron een beetje lastig dus ik zal moeten wachten tot Newcastle of Sydney. Oftewel, als de pijn erger wordt moet ik hier eerder weg zodat ik in Sydney naar de tandarts kan. Echt balen!

2004-05-20T10:35:00.000-07:00

Wwoofen in Beerwah - 14 mei t/m 21 mei. Nu Jose weer terug is gekeerd naar Nederland en mijn nieuwe reisgenoot Henk-Jan nog niet in Brisbane is leek het mij verstandig om te gaan werken of te gaan wwoofen. Onze Engelse vriend Barry had al wat werk verricht en adviseerde mij om dat niet te gaan doen. Het werk was gewoonweg te zwaar volgens hem omdat de Aussies de nare klusjes laten opknappen door backpackers. Aangezien ik Brisbane ook wel gezien had leek het mij verstandig om weer een andere plaats op te zoeken en zo kwam ik terecht in Beerwah om daar te wwoofen bij twee Duitse immigranten.

Het begon al gelijk goed; de hond van mijn host ging dood en raad eens wie hem mocht begraven, inderdaad. Een gat graven in Australie is niet als een gat graven in Nederland. De grond is hier keihard, dus deze moet eerst bewerkt worden met een pikhouweel. Het heeft me twee uur gekost in de brandende zon om vervolgens een hond met zand te bedolven. Geloof me, dat is echt een raar idee. Alsof je zand op een slapende hond gooit!

Zondag kreeg ik gelukkig een dagje vrij om naar The Australian Zoo te gaan, de dierentuin van The Crocodile Hunter Steve Irwin. Die gek van Discovery Channel, je kent hem wel. Helaas was hij er zelf niet maar raad eens wie er wel was: Mijn reisgenoot Henk-Jan. Zo werd het toch nog een leuke dag en hebben we wat afspraken kunnen maken.

De volgende dag heb ik een berg beklommen samen met Karl, mijn host. Aangezien hij zelf ernstig ziek is geweest ging hij niet helemaal mee naar de top. Karl heeft namelijk longkanker gehad en is hier nu aan geopereerd. Het lijkt goed te gaan met hem, maar je merkt dat hij er continu mee bezig is.

Aan de top waren een aantal grote stenen waarop je een beetje kon relaxen en van het uitzicht genieten. En de omgeving is hier geweldig. Hoewel ik hard heb moeten werken, was het zeker geen slechte ervaring.

Brisbane 7 t/m 13 mei

2004-05-13T10:37:00.000-07:00

Vandaag, 13 mei, keert Jose terug naar Nederland. We hebben de afgelopen dagen voornamelijk wat rondgehangen en weinig uitgevoerd, alleen wat dingen geregeld voor de rest van mijn reis en de terugreis van Jose. Helaas zijn mijn plannen om in Cairns Saskia (de dochter van mijn host tijdens het wwoofen) op te zoeken misgelopen. Zij is nu zelf gaan reizen en zit daardoor niet meer in Cairns. Daarom ga ik nu weer een weekje wwoofen om zo toch wat geld te besparen en misschien bij terugkomst in Brisbane wat tijdelijk werk doen. De bedoeling is dat Henk-Jan dan ook in Brisbane is zodat we samen verder kunnen reizen naar Sydney. Ik houd jullie weer op de hoogte. Al mijn plannen zijn nu nog vaag, maar dat hoort nou eenmaal bij backpacken denk ik. Een ding is zeker: Bertram gaat in juni naar Maleisie!

Fraser Island 5 en 6 mei

2004-05-06T10:39:00.000-07:00

Fraser Island was gelukkig wel een succes. We hebben een georganiseerde reis geboekt waarbij maaltijden en acco inbegrepen waren. Dit was zeker geen slechte keuze aangezien het alternatief 'reizen-met-zuipende-patsers' was. We hebben twee relaxte engelsen ontmoet, Ben en Steven, waarmee we een aantal leuke plekken op het eiland bezocht hebben. Lake McKenzie was zeker een van de toppers. Na twee dagen was het moeilijk om weer terug te keren naar het backpackersleven, maar op het programma stond alweer de volgende bestemming: Brisbane. Dit is de stad van waaruit Jose terug zal keren naar Nederland.

Whitsundays

2004-05-05T10:48:00.000-07:00

Helaas viel deze trip voor ons wat tegen. Het weer was echt heel erg slecht en daarom besloten we om maar niet te gaan zeilen (voornamelijk in verband met zeeziekte), maar een krokodillentoer te doen. Domper een was: er was geen croc te zien! Domper twee was: er was geen niet-goed-geld-terug garrantie! Zo waren we dus tachtig dollar lichter zonder een bevredigend gevoel te hebben gehad! De reis naar Fraser was al snel gepland.

Cairns 29 april

2004-04-29T10:50:00.000-07:00

Cairns doet ons toch iets teveel denken aan de spaanse costa en is daarom volgens ons niet de ideale backpackerplek. Hier zitten teveel dronken engelsen en duitsers die geen engels kunnen spreken. We zijn hier dan ook voornamelijk gekomen om The Great Barrier Reef te bekijken en dat is zeker geen slechte ervaring. Jose gaat snorkelen en Bertram doet zijn tweede duik ooit. Het rif is schitterend en erg groot, niet voor niets behoort het tot de zeven wonders van de wereld. We verlaten Cairns echter al weer snel om op tijd te zijn voor Whitsundays en Frasier Island. Daarover later meer.

Alice Springs 23 - 28 april

2004-04-28T10:52:00.000-07:00

Na de beklimming van Kings Canyon, wat zeker een leuke ervaring was, beklimmen we op 26 april dan eindelijk Uluru, oftewel Ayers Rock. Er zijn al zo'n 30 mensen van deze rots gevallen en we begrijpen wel waarom. Het is een hele steile klim van soms wel 45 graden en het enige waar je je aan vast kunt houden is een ketting. Een goede windvlaag of een verkeerde stap is genoeg om je leven vaarwel te kunnen zeggen. Toch beslissen we om door te klimmen, we komen hier immers niet voor niets! Aan het einde van de ketting moeten we verder zonder beveiliging, maar gelukkig wordt de klim hier ook gemakkelijker. We doen de klim samen met een Fransoos en een Fillipijnse die samen in Nederland wonen. Erg gezellig en we hebben veel steun aan elkaar. Als we aan de top komen is het uitzicht geweldig. We zien onder andere The Olga's die we op diezelfde dag nog zullen bezoeken. Aan het einde van deze dag gaan we met de hele groep, dus ook alle andere beklimmers en wandelaars die met dezelfde tourmaatschappij zijn gekommen BBQ'en. Erg bijzonder; een goede maaltijd met een goed glas wijn en een prachtige rots op de achtergrond die telkens van kleur verandert. Het leven is verrukkelijk!

Bondi, Sydney - Adelaide

2004-04-20T10:56:00.000-07:00

Mijn laatste dag in Sydney. Toch wel weer raar om te vertrekken. Ik kan de stad ondertussen al zo goed. Eerst nog maar een laatste bezoek aan Bondi Beach. Wat zal ik het strand straks weer missen. BOEHOE!!! Tegen 12 uur word ik opgehaald door de shuttle. Eerst afscheid nemen van Philip en Martha en dan vertrek ik. Natuurlijk heeft m'n vliegtuig weer 's vertraging. En geloof me, het vliegveld voor binnenlandse vluchten is er klein en zeker als je er al diverse keren bent geweest verveel je je rot. In het vliegveld kom ik naast een stel van middelbare leeftijd te zitten uit Sydney. De man, John, heeft vrienden in Nederland en kan enkele dingen in het Nederlands zeggen. De hele reis (zo'n twee uur) praten we over Nederland en Australie. Na aankomst in Adelaide neem ik de shuttle richting de YHA. Bertram zit mij bij de bushalte al op te wachten. Toch wel weer leuk om familie te zien!We dumpen mijn spullen bij het hostel en gaan vervolgens opnieuw naar de bushalte om Oli, een van Bertram's duitse vrienden, uit te zwaaien. Tranen met tuiten...Vervolgens naar de supermarkt en dan is het alweer tijd om te koken. We besteden de rest van de avond, tot bijna middernacht, aan het bijpraten over van alles en nog wat.

Adelaide 20 april

2004-04-20T10:54:00.000-07:00

Aangezien Duitser Ollie morgen vertrekt is het weer eens tijd om een afscheid met drank te bekronen. We ontmoeten een paar engelsen en duitsers en praten wat met elkaar. Op een gegeven moment valt mijn oog op de broek van een engels meisje die blijkbaar nooit gehoord heeft van ondergoed en zeker niet van een broek optrekken. Zoals Reinder zou zeggen: een bouwvakker! We probeerden zinnen te bedenken waarmee we het meisje dit duidelijk zouden kunnen maken. Ik stelde voor om 'it's a full moon today, isn't it' ('het is volle maan, of niet?') te proberen maar aangezien ze een aantal brede vrienden had leek dit niet zo'n goed idee. Erg goed voor je engels om een weekje even geen Nederlands te praten! De volgende dag komt Jose weer terug en vertrekt Ollie richting Sydney waar hij zijn studie weer oppakt. We overleggen om elkaar daar weer op te zoeken en in Sydney een paar biertjes te gaan drinken. Lijkt me erg leuk om een tijdje in een studentenhuis in Sydney door te brengen.

Sterling Wwoofen 15 april t/m 19 april (Bertram)

2004-04-19T11:00:00.000-07:00

Het wwoofen (werken in ruil voor acco en voedsel) is een onvergetelijke ervaring. Ik verblijf bij een zeer vriendelijk gezin: Steve, Stephanie en hun twee dochters. Het is niet echt een boerderij, maar er zijn wel overal dieren te vinden. Mijn eerste taak is onkruid wieden, waarna ik bezig ga met het schilderen van het huis. Ik werk langer dan nodig is, maar wil absoluut een goede indruk achter laten.

's avonds eten we vegetarisch en praten wat over Australie, Nederland en onze achtergronden. Erg gezellig allemaal. De twee dochters zijn ook erg gezellig en beide ongeveer even oud als ik. Zo kan ik dus ook nog de standaard gesprekken voeren die we ook in Nederland voeren over jong zijn en alles wat daarmee in verband staat. Als Stephanie op een avond niet aanwezig is besluiten we om fish 'n chips te halen. Dat is patat met vis. Steve heeft een auto met maar een uitgang, dus ik moet of door het raam klimmen of door de andere uitgang naar buiten klimmen. Omdat er erg veel mensen in de buurt zijn kies ik toch maar voor de andere uitgang.

Op zondag vraagt Steve of ik zin heb om mee te gaan naar het budhahuis voor een bijeenkomst. Als hij vertelt dat mensen eerst de grond kussen voor ze binnen komen ben ik eerst sceptisch: klinkt een beetje als een sekte. Maar als hij zegt dat dit niet noodzakelijk is besluit ik toch om mee te gaan. samen met Ian, de buurman, rijden we naar de bijeenkomst en het valt me op dat er zeer veel jongeren komen. Eerst is er een meditatie van twintig minuten waarbij je moet luisteren naar je eigen ademhaling zodat je andere ideeen buiten je gedachten kunt houden. Het is erg lastig, maar zeker zeer ontspannend. Vervolgens komt er een 'guide' die een bepaald onderwerp aankaart (in dit geval karma) waar je over na moet denken. Karma wil zeggen dat wanneer jij iemand iets aandoet, dat dat dan ook bij jou gebeurt. Omdat deze mensen in reincarnatie geloven kan dat dus ook in een volgend leven gebeuren. Je moet dus respect hebben voor het leven van anderen. Vervolgens is er een groepsdiscussie waarin mensen hun visie op karma weergeven. De mensen zijn erg kritisch en stellen zeer lastige vragen aan de 'guide'. Erg leuke mensen allemaal en erg geinteresseerd. Een bijzondere ervaring!

Wederom moet ik afscheid nemen, wat eigenlijk wel erg jammer is. Dochter Saski gaat binnenkort naar Cairns waar ze op twee poesen en een hond van haar tante moet passen en nodigt mij uit om langs te komen als ik dan nog in Cairns ben. Dat lijkt me zeker leuk, maar het is afhankelijk van mijn verdere plannen. Misschien ga ik namelijk met reisgenoot Henk-Jan naar Thailand/Maleisie en blijf dan korter in Australie. Keuzes, keuzes...

Sydney

2004-04-19T10:59:00.000-07:00

Vanmorgen samen met een duitse kamergenote de bus naar de stad genomen. En daar zit ik dus weer in Kings Cross achter het internet de site bij te werken. Waarschijnlijk ga ik aan het eind van de middag maar weer 's aan het strand zitten en vervolgens mijn spullen opnieuw in mijn tas proberen te proppen, zodat ik morgen naar Adelaide kan vertrekken. Bertram en ik hebben afgesproken in hetzelfde hostel, dus dat moet goed gaan. Ik hoop dat ik hem nog herken na al dat boerderijwerk...Kerel met zwarte handen?!

Bondi, Sydney (José)

2004-04-18T11:03:00.000-07:00

Vandaag eerst maar 's op zoek gegaan naar een normale supermarkt. Ik moet tenslotte wat te eten hebben niet waar? Na alles in de koelkast van het hostel te hebben verborgen (in het bijzonder de chocola, want ik heb al verschillende meiden horen zeggen dat dat nog al eens schijnt te verdwijnen), spullen gepakt en naar Bondi Beach gelopen. Er stond helaas een nog al koude wind, dus na twee uurtjes heb ik mijn spullen maar weer opgepakt en ben naar Tamarama Beach gelopen. De lifeguards op dit strand hadden het ontzettend druk. Er stond een sterke (onder)stroming, dus het was oppassen geblazen als je het water in ging. Het is de bedoeling dat je daarom zwemt in de door de lifeguards aangegeven zones, maar volgens mij snappen die aussies dat na al die jaren nog steeds niet. Hopeloos. De lifeguards zagen er niet eens zo goed uit als die in Baywatch, dus ik snap eerlijk gezegd niet waarom ze er maar voor blijven zorgen dat ze gered moeten worden. Na terugkomst wat gegeten en vervolgens Bondi Beach by night bewonderd.

Sydney (José)

2004-04-17T11:04:00.000-07:00

De volgende dag staan we allemaal redelijk op tijd op. Vicky en ik moeten nl. uitchecken. Vicky gaat vannacht nl. met de Ozzie naar de Blue Mountains en zal daar in een hotel verblijven. Geen onbelangrijk detail hierbij is dat de vriendin van deze Ozzie gistermiddag heeft besloten haar vriend te verlaten omdat hij nog steeds 'the hots' voor Vicky heeft! Susanne en ikzelf vragen ons dan ook af of Vicky er verstandig aan doet met hem mee te gaan. Maar nieuwsgierig als we zijn willen we wel haar email adres om erachter te komen hoe alles afloopt. Onze eigen soap op kamer 806 van ons hostel in Sydney. Niet te geloven. Ik check zelf uit omdat ik heb besloten te verhuizen naar een hostel in Bondi. Omdat ik vandaag heb afgesproken wat te gaan lunchen met Con in Bondi is dit helemaal perfect, want ik kan mijn spullen lekker in zijn auto stouwen. Tegen half 12 komt hij mij ophalen. We rijden eerst naar de hostel zodat ik al mijn spullen kan dumpen en gaan vervolgens naar de Bondi Icebergs club voor de lunch. Een club waar je alleen inkomt als je lid bent, wat Con dus is. Echt een perfecte club vanwege het uitzicht over Bondi Beach. Na de lunch blijven we dan ook nog een tijdje zitten en genieten van het uitzicht en een paar drankjes. Heerlijk relaxed. Tegen vijf uur ga ik weer hostelwaarts. Na wat te hebben gegeten ontmoet ik op het dakterras van het hostel Martha en Philip, een stel uit Ierland. Na enige tijd komt ook Simon uit Ierland naar het dakterras om ons te vermaken met een 'vuurshow'. Tegen negenen wordt het terras helaas gesloten. Samen met Simon ga ik naar de lounge. Apart figuur deze Simon. Volgens mij heeft ie ADD of iets dergelijks. Wat een druktemaker. En ook al van alles meegemaakt hier. Hij rijdt momenteel rond in een auto die ie heeft gekregen van een iers meisje in ruil voor een, 't is niet te geloven, een vibrator! De wereld draait hier duidelijk maar om een ding. Nee pa, niet voor mij. I'm still at my best behaviour!

Sydney

2004-04-16T11:07:00.000-07:00

Vandaag de stad maar weer 's bezocht. Kings Cross, George street en vervolgens richting Centennial Park gewandeld. Bij terugkomst in het hostel is Vicky er ook en Susanne, een duitse kamergenote. Susanne is eveneens op de hoogte van Vicky's love stories. Vanavond gaat ze weer stappen met de Ozzie (die van in de dertig die ze nog kent uit Engeland). Hij heeft haar gisteren verteld nog steeds gek op haar te zijn. Zijn vriendin met wie 'ie samenwoont weet dat ondertussen ook. Ze hebben dus al een mega ruzie om Vicky gehad. Susanne en ik beginnen nu wel een beetje nieuwsgierig te worden. Omdat we allemaal nog wat tijd over hebben voordat onze 'avondplannen' ingaan, besluiten we met z'n drieen wat te gaan drinken in een bar bij het hostel, alwaar de Ozzie Vicky op zal pikken. Susanne en ik zijn ondertussen nl. wel benieuwd naar die gast. Al gauw komt hij haar halen en wordt ontvangen door drie blonde dames die geen van allen op hun mondje zijn gevallen. Hij besteld een drankje en komt erbij zitten. Vicky wil nog wat te drinken voor ons halen, maar Susanne en ik besluiten hem te smeren en met z'n tweeen wat te gaan eten. Tenslotte behoren wij niet thuis in het hele melodrama...Na het eten gaat Susanne stappen met een vriend uit Engeland en ga ik naar de film Secret Window met Chriss en Matt. Tegen half een beland ik dan weer in mijn bedje. Ik ben de eerste van ons drieen die 'thuis' is...

Melbourne-Sydney (José)

2004-04-15T11:08:00.000-07:00

's Morgens om half acht gaat mijn wekker af. Om kwart voor negen moet ik ergens de shuttle in de richting van het vliegtuig nemen. Rob rijdt mij naar het vertrekpunt. Goodbye Melbourne, ik zal jullie allemaal missen...Ik arriveer in Sydney alwaar ik mij weer begeef naar het Sydney central hostel. Niet te geloven, dit hostel. Bertram en ik hebben het nog niet eerder beschreven geloof ik, maar ze hebben hier bij de receptie een enorme schaal met gratis condooms staan. Zegt wel weer genoeg over de mensen die hier slapen...En dan hebben we Vicky. Een meisje uit London dat in mijn kamer slaapt. Ze heeft een vriend van 38 thuis in Engeland. Vanavond gaat ze echter stappen met een oude vriend uit Engeland die nu in Sydney woont en nog steeds gek op haar is. Hij is ook in de dertig en woont samen. Ik vraag hoe oud ze zelf is. 't Arme kind is nog maar 25! Chaos!Chris en Matt (uit Engeland) verblijven hier ook, dus ik stuur hen een sms om hen te laten weten dat ik ben gearriveerd. Matt stelt voor om 's avonds met z'n allen uit eten te gaan. Een goed plan vind ik. Dus zoeken we 's avonds met z'n allen een thai's restaurantje uit en gaan vervolgens nog wat drinken in een van de café's aan Darling Harbour. Tegen middernacht keren we 'hostelwaarts'.

Adelaide 14 april (Bertram)

2004-04-14T11:11:00.000-07:00

Het afscheid in Adelaide is echt te gek: binnen 1 dag bouwen Henk-Jan en ik goede vriendschappen op. Op mijn kamer zitten een Duitser (Odi) en een Turk wiens naam ik niet meer weet. Deze Turk is geboren in Nederland en is erg praatgraag, zelfs in zijn gebrekkige Nederlands. Daarnaast ontmoeten we twee leuke meiden; Naomie een half Nederlands half Australisch meisje en Camilla, een Deens meisje met wie ik tot diep in de nacht gepraat heb (ja, alleen gepraat stom he!). Ze blijft hier nog een maand en wil op zoek naar een baantje, dus zij is misschien de enige die ik hier nog weer in Adelaide zal ontmoeten. We hebben in ieder geval een geweldige avond en de volgende dag als ik naar de boerderij vertrek komen Odi, Camilla, Naomie en uiteraard Henk-Jan mij uitzwaaien. Odi heeft zelfs zakdoekjes meegenomen! Het voelt vervelend om afscheid te moeten nemen van deze geweldige mensen, maar een nieuw avontuur wacht!

Melbourne

2004-04-14T11:10:00.000-07:00

Rob moet vandaag naar het ziekenhuis voor een paar testen ivm zijn astma. Aardig als ik ben, ga ik met hem mee. Het duurt langer dan verwacht en dus loop ik maar wat rond in de buurt van het ziekenhuis. Nadat alle testen zijn afgerond vertrekken we richting de stad waar we ons tegoed doen aan wat junkfood. Zoals Rob het zegt; gezond voedsel krijg ik thuis wel, ik wil nu rotzooi eten. Na thuiskomst gaat hij trainen terwijl ik richting het strand en het centrum van Sandrinham Melbourne loop. De volgende dag ga ik met het vliegtuig naar Sydney, dus ik moet nog even een enorme bos bloemen voor mrs Harris regelen vind ik zelf. 's Avonds mijn laatste maaltijd in Melbourne. Nog even stoeien met de honden en dan naar bed.

Great Ocean Road (Bertram) 6 april t/m 13 april

2004-04-13T11:14:00.000-07:00

Met de OZ Experience (de bus) hebben we een van de mooiste plekken van Australie bekeken. In de bus zaten veel relaxte mensen, hoewel we dat eigenlijk niet verwacht hadden. Ons eerste verblijf was Warrnambool, een hostel met een breedbeeld televisie; kan het beter? Omdat het blijkbaar unique is dat mensen langer dan drie dagen in Warrnambool verblijven had de lokale krant opeens interesse in ons en wilde een interview houden. Uiteraard waren we hier wel voor te porren en zo kwamen we met onze koppen in de lokale krant die toch nog in een groot deel van Victoria (zuid-oost Australie) verspreid wordt: lokale helden dus! In het hostel zaten ook vrij leuke mensen waaronder twee Duitsers. Het gesprek tussen ons en de Duitsers ging over het drugsbeleid van Nederland (hoe kan het ook anders) en ik gaf toe dat daar een aantal fouten waren gemaakt. Ach, meldde een van de Duitsers, jullie zijn niet de enige die in de wereldgescheidenis fouten gemaakt hebben. Moet je je voorstellen: een Duitser met humor en zelfspot...hoe moet je daar op reageren? Na drie dagen zaten we vervolgens weer in de bus, nu met de bestemming the Grampiens: een rotsachtig gebied en zeker erg de moeite waard. Helaas was het hostel niet erg geweldig, maar de mensen in de bus maakten weer veel goed. De volgende bestemming was Adelaide waar we nu zitten. Hier ga ik eerst drie dagen werken, ja jullie horen het goed: ik ga werken, op een boerderij. Dat kan in ruil voor onderdak en voedsel dus geen slechte deal. Je zit dan bij Aussies in huis en eet met ze mee en leert wat over hun gewoonten en hun boerderij. Een nieuwe en zeker spannende ervaring!

Melbourne (Jose)

2004-04-13T11:13:00.000-07:00

Rob is het studeren zat en vind dat het tijd wordt om maar weer 's een strand op te zoeken. Na een dagje stadten een enorm goed plan in mijn ogen. We gaan naar een of ander strand waar hij normaal altijd traint met zijn vrienden voor de surf live club kampioenschappen. Jawel, deze jongen is een echte 'baywatcher' geweest! We nemen een surfboard mee en onder verwoedde aanmoedigingen van Rob probeer ik ook op de plank te gaan staan en als een echte surfster de golven te beheersen. Helaas dus, ik krijg liters zout water binnen en zie meer water boven dan onder mij. Volgens Rob gaat het echter zo slecht nog niet. Om bij te komen rijden we naar de 'Pancake Palace' waar ik een heerlijke Chocolat Strawbarry Jubilee pannenkoek naar binnen werk. HEERLIJK!! Om moeder Harris niet te beledigen besluiten we niet te zeggen dat we al een pannenkoek naar binnen hebben gewerkt. Voor mij geen probleem, ik schuif het avondmaal in Sandringham ook rustig naar binnen, maar Rob weet zijn bord niet leeg te eten wat natuurlijk vragen oproept bij pa en ma Harris. 's Avonds gaat Rob vroeg naar bed om de volgende morgen te gaan trainen voor een triatlon, en kijk ik samen met vader Harris een film.

Great Ocean Road (Bertram) 6 april t/m 13 april

2004-04-13T01:38:00.000-07:00

Melbourne (José)

2004-04-12T01:39:00.000-07:00

Daar Rob echt moet werken aan zijn opdrachten voor de universiteit, besluit ik de trein te nemen naar het centrum van Melbourne. Een centrum met enorm veel winkels en mensen. Ik bezoek de botanic gardens, het Art Centre en the Old Melbourne goal; dit is de oudste gevangenis van Melbourne. Plaatsen als dat zijn altijd interessant om te zien, maar het geeft je ook een beetje de kriebels...Als ik terugloop naar het treinstation zie ik tussen al die miljoenen mensen ineens een jongen uit Duitsland lopen die we in New Zealand hebben ontmoet. Helaas heb ik niet zo veel tijd, dus na een beetje bijgepraat te hebben wisselen we email-adressen uit en keer ik 'huiswaarts'.

Melbourne (José)

2004-04-11T01:40:00.000-07:00

Pasen in Melbourne. De hele familie komt vandaag eten bij vader en moeder Harris. Rowan, de oudste zoon, brengt zijn vrouw Bessie (uit de Filipijnen) en dochter Selena mee. Samen met Leanne, Antony, Steven, Rob en ikzelf zijn er dus heel wat mensen in het huis. Terwijl de heren aan het tennissen gaan, helpen Bessie en ik moeder Harris met het eten. Het meest geweldige is natuurlijk de enorme schaal chocoladeeitjes op de tafel...Jummie. We hebben een uitgebreid paasmaal waarin vele wetenswaardigheden worden uitgewisseld. Vervolgens wordt er nog wat getennisd en wordt er gebruik gemaakt van de 'spa' (bubbelbad buiten).

Melbourne (José)

2004-04-10T01:41:00.000-07:00

Vanwege pasen heeft de hele familie een lang weekend. Daar het allemaal harde werkers zijn die nooit eens tijd nemen om te relaxen, zeuren Rob en ik net zo lang totdat iedereen ervan overtuigd is dat we een dagje strand nodig hebben. Met z'n vijven vertrekken we richting Port Sea. Helaas laat de zon ons een beetje in de steek. Het zeewater is koud (volgens Aussies dan; het voelt aan als een duik in de Noordzee) en dus zijn alleen moeder Harris, Rob en ik zo gek om het water in te gaan. Na een zeer frisse duik nemen we een warme douche om vervolgens met z'n allen ergens fish & chips te gaan eten. Heerlijk. Na nog eens een wijk van Melbourne te bekijken keren we terug naar Sandringham. Daar nemen Rob, Steven en ik een volgeladen auto mee richting St Kilda. Volgeladen met spullen van Steven die gaat verhuizen naar een eigen flat. Na nog snel even met een stofzuiger door zijn nieuwe huis te gaan, rijden we naar Rob's zus Leanne en haar man Antony. Antony brengt ons nl. naar het 'footy-stadion', waar ik mijn eerste Aussie rules wedstrijd ga bekijken. Ik krijg van Rob een muts met de clubkleuren en schaar mij onder de overige footy-fans. De jongens moeten me eerst wel alle regels uitleggen, maar het is leuker om naar te kijken dan naar een rugbywedstrijd. Na de wedstrijd keren we met de trein terug naar Leanne om de auto op te halen en huiswaarts te rijden.

Melbourne (José)

2004-04-09T01:42:00.000-07:00

De volgende dag moet Rob aan de studie. Hij is nog bezig met zijn opleiding P.I. & Health aan de universiteit van Melbourne. Daarnaast heeft ie samen met een vriend een bedrijfje in timingssystemen die gebruikt worden bij bijvoorbeeld hardloopwedstrijden of triatlons. Ik besluit om dan zelf ook maar 's mijn papieren voor de opleiding sportmassage tevoorschijn te halen. Na een uurtje ben ik echter al zo duf als wat (gek he, als je bij het zwembad in de zon zit te leren) en ik ga met de honden een balspel doen. Vinden ze echt geweldig. Ik had er alleen nooit aan moeten beginnen, want vanaf dat moment komen ze mij om de tien minuten een bal brengen om opnieuw te spelen. Ik probeer nog een paar uurtjes wat te leren en loop vervolgens naar het strand van Sandringham. Echt schitterend en op slechts 15 minuten lopen van het huis van de familie Harris. Ik wou maar dat wij het strand zo vlak bij huis hadden...

Melbourne (José)

2004-04-08T01:42:00.000-07:00

Na een nachtje goed geslapen te hebben in een grote slaapkamer helemaal voor mij alleen, sta ik tegen half negen maar 's op. Na het ontbijt stelt Rob voor om naar het strand te gaan. Vind ik persoonlijk wel een goed plan, dus we rijden naar de 'peninsula', waar je aan beide kanten van het 'land' naar het strand kunt en dus bijna altijd zeker bent van 'goed weer' en de juiste golven. Na een uurtje of twee relaxen stappen we weer in de auto. Eerst langs een huis in Mt. Martha om deze te bekijken, daar Rob op zoek is naar een eigen huis. Vervolgens sightseeing alle 'suburbs' van Melbourne. En dat zijn er nogal wat! Het leuke aan Melbourne is wel dat je bijna overal naar het strand kan. Echt geweldig. 's Avonds ga ik met Rob mee naar een afscheidsfeestje van een van zijn vrienden die een jaar lang op wereldreis gaat. Natuurlijk ontmoet ik daar weer een stapel Ozzies die maar al te nieuwsgierig zijn naar Europa. Tegen half elf besluiten we iedereen echter vaarwel te zeggen en huiswaarts te keren.

Sydney-Melbourne

2004-04-07T01:43:00.000-07:00

Tegen 11 uur neem ik de trein vanuit Sydney naar Sydney airport om op het vliegtuig naar Melbourne te stappen. Ik kan daar nl. logeren bij Robert Harris en zijn familie. Rob heeft drie jaar geleden de triatlon in Holten gedaan, waarvan ik hem nog ken. Ik heb hem echter drie jaar niet meer gezien, dus maak me wel een beetje zorgen of ik hem nog herken. Maar we hebben elkaars mobiele nummer dus het zal wel goed gaan. Natuurlijk begint het alweer met een flinke vertraging. Op een vlucht die maar zo'n anderhalf uur duurt heb ik al een vertraging van een uur. Balen dus. Uiteindelijk vertrekken we gelukkig en zonder al te veel turbulentie arriveren we in Melbourne. Geweldig die nationale vluchten. Meteen als ik de terminal uit loop zie ik een jongen mij onderzoekend uitkijken. Voorzichtig vraag ik 'Rob?'. En ja hoor, het is 'm. Vanaf het vliegveld is het nog anderhalf uur rijden naar het huis van zijn ouders. Een goede kans om even bij te kletsen. Rob woont met zijn ouders en zijn broer in Sandringham. Bij aankomst ben ik blij dat ik een beetje een nette broek heb aangetrokken. Een megahuis, met een zwembad en een tennisbaan!! Niet te geloven. Pa, ma en broer Steven zijn erg aardige mensen. Ik krijg meteen van alles te eten en te drinken en maak kennis met de twee honden die ze hebben. De honden komen op dit moment niet in huis vanwege Rob's astma, maar ze hebben een eigen 'huisje' buiten en ze hebben zelfs hun eigen auto! Jawel, met deze auto worden ze naar het strand gereden om uitgelaten te worden. Echt niet te geloven. Na het avondeten (het is dan al zo'n half negen) en nog even bijpraten zoekt iedereen z'n eigen bed op. Ik heb een kamer helemaal voor mijzelf en hoef de douche alleen maar met Rob te delen, daar ze zo'n drie badkamers in het huis hebben. Wat is mijn leven toch vervelend...

Forster/Nabiac (José)

2004-04-06T01:44:00.000-07:00

Nadat ik gisteren toch redelijk laat in bed was gekropen werd ik vanmorgen al weer vroeg wakker. Het weer is ondertussen gelukkig weer opgeklaard. We hebben vanmorgen dan ook heerlijk buiten gegeten in het zonnetje. Net als op de camping. Vandaag rijd ik met Guido en Chris mee naar Sydney, waar ik voor een nacht samen met hen in een hotel in Kensington Sydney verblijf.

Forster / Nabiac (José)

2004-04-05T01:46:00.000-07:00

Vanmorgen dan maar ff wat langer in bed gelegen. Alhoewel we allemaal tegen half negen al weer op waren. Vervolgens ontbeten en drie ladingen was gedraaid. Helaas heeft Eileen geen droger dus moesten we alles buiten hangen. Geen probleem zou je denken, totdat we tegen half twee ineens door een enorme stortbui werden overvallen. Alles dus weer kletsnat! Tegen twee uur moesten we weer bij de expo in Forster zijn waar de laatste plaatsen voor de ironman Hawaii zouden worden vergeven. Dus de was maar laten hangen en in de auto gesprongen. Helaas miste Guido net zijn 'spot'. De atleet die voor hem als zevende was gefinished, net een minuut voor Guido, ging er met de laatste startplaats vandoor. Balen dus. Vervolgens wilden we eigenlijk nog even aan het strand hangen, maar helaas regende het weer. Dus op naar het winkelcentrum, waar we vervolgens uren in een coffeeshop (nee, niet zoals we die in Nederland kennen) doorgebracht. Tegen zes uur reden we naar de Forster Memorial Club waar het Awards Dinner werd gehouden in een enorme tent. Met mijn mediabandje kon ik bij de VIP's naar binnen en hoefde ik lekker niet lang te wachten voordat ik mijn tanden in een paar stukken vlees en salade kon zetten. In de tent waren ongeveer 2500 mensen aanwezig. Enorm dus. Ik zat aan tafel met mensen van de media en enkele professionele atleten (zoals Lothar Leder!). Guido mocht als een van de toppers van deze wedstrijd het podium nog betreden, dus daar hebben Chris en ik nog een aantal foto's van genomen natuurlijk. Na de Awards konden we de Club in, waar een feest werd gehouden. De eerste die we tegenkwamen was een andere Nederlander die de Ironman had gedaan. Hij vond het wel leuk even Nederlands te praten, daar hij al jaren in Engeland woont. Daarnaast ook enorm veel Aussies ontmoet (vnl. uit Tasmanie) en Nick en Con, de jongens bij wie ik vorig jaar logeerde, nog even gesproken. Pas na enen keerden we terug richting Nabiac.

Melbourne 5 april (Bertram)

2004-04-05T01:45:00.000-07:00

Melbourne begint nu echt leuker te worden. We hebben hier een stel Ieren ontmoet en zijn met hen op stap gegaan. Uiteraard beland je dan in een Ierse pub! Volgens de Ieren was mijn engels accentloos, dus begint het nu eindelijk beter te worden. Terug in het hostel konden we onze kamer niet binnen, omdat een kerel met een meisje bezig was. We bleven dus op de gang staan en daar hielden we de rest van het hostel wakker. Twee engelse meiden waren het zat en kwamen naar buiten. 'In welke kamer zitten jullie?' In 401 antwoordden we zo eerlijk mogelijk. Ze waren naief genoeg om erin te trappen en maakten de hele kamer wakker en vroegen of ze ons binnen konden laten in die kamer omdat we teveel lawaai maakten. Nu kregen de mensen in 401 ruzie met de engelse meiden waardoor nog meer mensen wakker werden. Een grote chaos dus...Vervolgens konden we eindelijk onze kamer binnen en kregen we waarschijnlijk onze verdiende loon. De jongen en het meisje genoten blijkbaar erg van elkaars gezelschap en hielden ons de hele nacht wakker. De volgende morgen moesten we weer uitchecken en dat viel aardig zwaar. We zijn verhuisd naar een ander hostel en genieten nog steeds van de stad. Vanmorgen heb ik nog wat cultuur geproefd in het nationaal museum, maar verder eigenlijk niet veel gedaan. Donderdag reizen we verder (the great ocean road) en helaas moeten we met de Oz Experience, dat is een bus vol met tieners. Een auto huren is momenteel te duur (100 AUD per dag!), helaas.

Melbourne 4 april

2004-04-04T01:47:00.001-08:00

Tien jaar nadat Kurt Cobain is overleden komen wij aan in Melbourne. Is dat toeval, nee! Acht uur in de bus gezeten en nu dus helemaal kapot. In Melbourne zitten Chris, Matt en Linda, dus misschien wordt het nog wel een reunie van oud-bekenden. Voor zover je hier van oud-bekenden kunt spreken.

Forster / Nabiac (José)

2004-04-04T01:47:00.000-08:00

Eindelijk is het dan zover. De dag van de IRONMAN!! Guido en Chris staan tegen 3 uur 's morgens al op, terwijl mijn wekker tegen 3.45 uur afloopt. Daarvoor lig ik echter al wakker. Iedere keer als ik vroeg op moet staan om naar een lange afstand triatlon te gaan, vraag ik mij weer af waarom ik het doe. Ik bedoel; je moet toch wel gek zijn om zo vroeg uit bed te rollen!! Om half vijf rijden we naar Forster, naar de start van de wedstrijd. Vervolgens is het banden oppompen, omkleden, en naar de start lopen. Om 6.15 uur klinkt het startschot. De jongens komen redelijk op tijd het water uit. Vervolgens stappen zij op de fiets, terwijl ik er een eeuwigheid over doe om met de auto weg te komen bij het water en richting het centrum te rijden, waar zij langs zullen komen via het fiets- en loopparcours. Iedere keer als ik foto's probeer te maken, staat er alleen weer zo'n ellendige aussie in de weg, wordt de camera zo ongeveer uit mijn handen gemept, of krijgt mijn camera spontaan de kuren. ELLENDE! Bij de finish krijg ik uiteindelijk toch een goed plekje om foto's te maken, tussen alle tv-camera's e.d. in. Ik besluit om gewoon te blijven klikken, dan zien we daarna wel wat er uit komt. Guido weet als 10e te eindigen, 9e in zijn klassement. Echt goed. Chris, die tijdens het zwemmen en fietsen vlak achter hem zat, moet helaas na zo'n 20 km lopen een stapje terug doen. Hij eindigt echter nog wel als vierde in zijn agegroup! Na wat eten en een massage, vertrekken we weer richting 'huis'. Die avond is het voor de tv hangen en op tijd naar bed.

Canberra 2 april

2004-04-02T01:49:00.000-08:00

Jose en ik reizen nu apart dus dat betekent dat er extra verhalen in dit dagboek zouden moeten komen...Ik (Bertram dus) zit nu samen met Henk-Jan in Canberra, de hoofdstad van het land. In tegenstelling tot veel backpackers hebben wij het hier wel naar onze zin. De stad is rustiger dan Sydney en het stikt er van de studenten. We zijn even wezen stappen (Ierse pub King O'Meily ofzo) en hebben drie Australische meiden ontmoet. Dat was erg gezellig. We hebben ons lekker uitgeleefd op de dansvloer en allerlei reiservaringen uitgewisseld. Ook heb ik nog even met een serveerster gepraat die helemaal weg was van Nederland. Ik vroeg haar dus of ze prive Nederlandse les wilde en dat leek haar wel leuk. Nadeel was alleen dat wij de volgende dag al weer vertrokken en dat die prive-les dus niet ging lukken. Wel heb ik mijn e-mail adres achtergelaten, dus wie weet.

Forster/Nabiac (Jose)

2004-04-02T01:48:00.000-08:00

Vandaag zijn we uitgenodigd bij een van de lagere scholen van Forster. Verschillende klassen hebben op deze school een atleet 'geadopteerd'. Wij moeten naar een klas met 12-jarigen die voor de Nederlandse atleten hebben gekozen. Alle kinderen uit deze klas zijn op zoek gegaan naar oranje kleding, hebben oranje linten in hun haar of om hun armen en weten de jongens te onderwerpen aan een paar pittige vragen. Ontzettend leuk om te zien. De verwachte vragen, over klompen, tulpen en windmolens, blijven uit. Na de pauze gaan we naar de kantine van de school waar alle klassen samen komen en de diverse atleten die zijn uitgenodigd nog even een praatje mogen houden voor alle kinderen. We ontmoeten Dave Edwards uit San Diego en Ian Dewar uit Canada. Vervolgens gaan we richting het strand, waar we enkele uurtjes van zon en zee genieten. Tegen etenstijd rijden we naar de tent naast de Forster Memorial Service Club voor de Carbo-load. Na ons vol te hebben gegeten keren we weer huiswaarts.

Sydney 30 maart

2004-03-30T01:50:00.000-08:00

De dag is daar: we vliegen naar Sydney. Op het vliegveld van Christchurch gaat het al mis; Bertram gaat af wanneer hij langs de douane loopt. Gelukkig komt het door een knoop. Vervolgens blijkt er ook iets mis te zijn met zijn bagage. Er blijkt onderin de tas een broodmes te zitten, helemaal vergeten. In Sydney wordt Jose vervolgens aangehouden, maar haar tas blijkt in orde te zijn. Dan komen we eindelijk in de stad aan. Beeld je je de meest futoristische stad in met hoogbouw en monorails en je hebt een beeld van Sydney. We slapen in een groot hostel. Nou ja, slapen...om half 6 ruiken we rook. Bertram opent de deur en daar staan drie brandweerlieden in de deuropening. Of ze even de boel mogen controleren. Tot kwart over zes wordt er overal gezocht, maar het vuur wordt niet gevonden. We gaan dus maar weer slapen. De volgende dag moet er nog veel geregeld worden.